سبزه خانوم

قلعه رودخان!

sabzekhanoum — Sat, 07 Nov 2009 20:38:18 GMT

: همیشه دوست داشتم پاییز قلعه رودخان رو ببینم. تا اینکه پاییز امسال فرصتی پیش اومد که بریم قلعه رودخان. دل توی دلم نبود از اینکه به آرزوم میرسم. اما با دیدن جنگل چیزی جز توی ذوق خوردن عایدم نشد. جنگل به این عظمتی از پاییز هیچ خبری نبود . شاید هم بود اما با تصور من یکی نبود . به هر حال این عکس های جنگل قلعه رودخان مثلا پاییزی.
شمال هم ، شمال قدیم، پاییزی داشت واسه خودش!

تفاوت ها!

sabzekhanoum — Mon, 02 Nov 2009 21:27:18 GMT

خبر اینکه مدیرعامل جدید توی منطقه ست و به صورت رندومی داره از بعضی از شعبه ها بازدید میکنه ، چنان جنب و جوشی در آقایون شعبه به راه انداخت که دیدنی بود. کت هاشون رو که دیگه تقریبا جزئی از دکور شعبه ست ، بالاخره از پشت صندلی هاشون برداشتن و تنشون کردن. کارهات ها رو از کشوها کشیدن بیرون و همراه با آرم های مخصوص نصب کردن. موها رو شونه و سیگارها رو برای چند ساعتی توی کشوها مخفی کردن. کاغذهای اضافی روی میزها جمع و دستی به سرو گوش میزها کشیده شد! رفتار با مشتری محترمانه و مودبانه شد، صدای خنده ها پایین اومد و تلفن ها برای چند ساعتی روی میزها آروم گرفتن !!! با دستور جناب رئیس شیشه ها نظافت و همه جا دستمال کشیده شد. خلاصه اینکه شلخته بازی ها تعطیل و صحنه به نحو عالی بازسازی!!!! و برای ورود احتمالی مدیرعامل آماده شد. جالبه که ما دو تا خانوم شعبه هیچ کاری نداشتیم که با شنیدن این خبر انجام بدیم و تظاهر به کاری بکنیم ، جز پایین کشیدن مقنعه و پاک کردن رژ لب و نگران بودن از تنگ یا کوتاه بودن مانتو ها!!

sabzekhanoum — Fri, 16 Oct 2009 21:15:18 GMT

: یه رم دوربین رو گم کردم فک میکنم وقتی که داشتیم لباس و وسیله هامون رو تحویل کلوپ دریایی میدادیم ، گمش کردم. و اینجوری شد که از این سفر فقط همین چندتا عکس که روز آخر یا بهتره بگم آخرین ساعتی که ساحل بودیم گرفتم. اونهم بعد از شنا و کلی چپه شدن توی دریا و بدن درد و کوفتگی و عجله و شتابی که برای رسیدن به پرواز داشتیم!

آدمک!

sabzekhanoum — Fri, 09 Oct 2009 16:00:18 GMT

چقدر چندش آور رفتار آدم هایی که با شکست نفسی مجبورت میکنن که همون حرفی رو بزنی که دوست دارن بشنون ، که اون قنده توی دلشون آب بشه و چقدر این روزها اطرافم پر شده از این آدمک های حقیر !

...

sabzekhanoum — Mon, 05 Oct 2009 16:58:18 GMT

: این نامه و این کتاب رو یکی از مشتری های شعبه امروز به من هدیه داد. وقتی سراغ منو از تحویلدار گرفت و تحویلدار صدام کرد که خانوم فلانی ایشون با شما کار دارن، می دونستم برای تشکر اومده اما فکر نمیکردم اینجوری . برای چند ثانیه ای توی شوک و سکوت بودم.
خب خیلی خوشحالم کرد.

نافرم!

sabzekhanoum — Wed, 30 Sep 2009 16:01:18 GMT

این روزها دارم نردبون ترقی مو!! بالا و پایین میکنم ، دنبال اون پله ای هستم که دو تا یکی رد شد و یا پله هایی که احتمالا یه شبه ، یه چند تایی رو با هم رد کردم!!

این چند روز!

sabzekhanoum — Tue, 22 Sep 2009 20:55:18 GMT

: حالا چی شد که وسط این همه آرامش و مه و بارون و سکوت و باز آرامش ، آرامش و آرامش یاد تو کردم، خودم هم نفهمیدم!!!

جماعت رشتی!

sabzekhanoum — Mon, 14 Sep 2009 21:10:18 GMT

پیرمرد به همراه خانومش میان پیش من . معرفی نامه دارن برای وام البته بعد از طی کردن مراحل . دارم راهنماییش میکنم که باید یه حساب باز کنه و مبلغ پونصد هزار تومان واریز کنه و منتظر بمونه تا بعد از سه ماه بتونیم برای وامش اقدام کنیم. برام توضیح میده که کارمند بازنشسته گمرک و این وام رو برای خرج مخارج ازدواج دختر اخریش میخواد و از این حرفها. از لهجه ش به شدت می شد فهمید که شمالی اونهم از نوع گیلانی. کپی و اصل شناسنامه و کارت ملیش رو می گیرم برای کپی برابر اصل کردن. متولد خشکبیجار( یکی از بخش های کوچیک و تابع شهر رشت) . بهش میگم خشکبیجاری هستید حاج آقا ؟با لحنی که بهش برخورده باشه و با همون لهجه به شدت شمالیش میگه نه ، من بچه تهرانم!!!!
خنده ام میگیره . آخه قربون اون لهجه شیرین شمالیت برم، این لهجه ت پیشاپیش معرفیت میکنه تو کجایی هستی ! من نمیدونم این جماعت گیلانی به خصوص رشت و حومه چه عشقی دارن که بگن رشتی نیستن. به شدت این قضیه رو انکار میکنن. اصلا یکی از افتخارات گیلانی ها به خصوص سن و سال های من اینه که بگن رشتی یا همون گیلکی حرف زدن رو بلد نیستن . فکر میکنن حالا که رشتی حرف نزنن، فارسی رو با اون وضع فجیع حرف بزنن، دیگه همه چیز حل میشه. من به احترام اجدادم، خودم رو رشتی میدونم و هر جا که بخوام خودم رو معرفی کنم میگم رشتی هستم، چون هستم. و با جدیت تمام دارم گیلکی رو یاد میگیرم ،حتی اصطلاحاتی که شاید خیلی وقت پیش ترها از گویش مردم گیلان حذف شده باشه رو دنبالش هستم. و اصلا نمیتونم بفهمم این انکار کردن چه دلیل و لذتی می تونه داشته باشه؟!!!!
اینقدر کیف میکنم که این آذری ها وقتی بهم میرسن باهم آذری حرف میزنن ،حالا بیا و خودت رو بکش تا بتونی به یه رشتی که لهجه اش داره خفه اش میکنه ، ثابت کن شمالیه. فکر کن، با اون لهجه تمام رشتیش بهم میگفت "نه خانم جان ، من بچه تهرانم!!!! از اول توی شهر به دونیا اومدم ، همین جا هم زیندگی کردم!! " براش سر تکون دادم که یعنی بله ، تهرانی بودن شما رو پذیرفتم!
وقتی از پیش من رفتن ،زنش به صندلی ها اشاره کرد و بهش گفت " همینجا بیشین، معصیمه (معصومه) گوفت میاد دونبالمون!
یعنی رسما مرده بودم از خنده از دست این زن و شوهر تهرانی!!!!

باز هم رفتن...

sabzekhanoum — Sun, 06 Sep 2009 12:06:18 GMT

یادمه اون وقت ها که توی اداره بودم، به هیچ عنوان زیر بار جابجایی نمی رفتیم و همه سعی و تلاش و رایزنی ها!! رو انجام میدادیم که مثلا سر جای خودمون بمونیم و دایره مون عوض نشه. حالا مثلا انگار قرار بود کجا بریم. از طبقه دهم می رفتیم هشتم یا نهم به هفتم و ..... ! اما همین جابجایی برامون خیلی سخت و غیر ممکن بود. و وقتی که همه رایزنی ها و تلاش هامون نتیجه نمیداد و مجبور به این جابجایی بودیم ، دو سه روز قبل از واحد خدماتمون دو سه تا نیرو درخواست میکردیم برای انتقال وسایل و میز و .....! یه جور رسم شده بود توی اداره که هر کس با وسایلش جابجا بشه از میز ، صندلی و کامپیوتر تا پانچ و خودکار و پایه چسب!!! توی وسایل من معمولا سه چهارتایی گلدون هم بود که باید حتما همونجایی می بودن که من بودم !! بیچاره اون دو سه تا خدماتی ها و آسانسور که یکی و دور روزی با این جابجایی بیچاره بودن! این هم بگم که معمولا بعد از هر جابجایی تا یک هفته ای توی قسمت جدید کاری انجام نمیدادیم تا به اصطلاح اسباب و اثاثیه رو مستقر کنیم!!! و بعدشم میزبان بقیه همکارا که برای جای جدید مبارک و اینا تشریف می آوردن می گذشت!! کلا یه جور خاله خاله بازی دیگه! البته اینم بگم که این فقط شامل خانم ها نمیشدا، ابدا! آقایون خیلی بیشتر از خانوم ها به این اصل و اصول نانوشته اداری مقید و پاینبد بودن ! به هر حال.......
اما الان توی شعبه دارم وضعیت جدیدی رو تجربه میکنم. صبح مشغول کنترل بچ شبانه بودم که صدای فکس در اومد و وقتی استارت زدم، با کمال تعجب دیدم حکم جابجایی و وقتی خوندم دیدم مربوط به خودمه . باز هم جابجایی و اینبار از این سر شهر به اون سر شهر! کلا حوزه و منطقه سازمانیم عوض شد! توی شعبه رسم بر اینه که به محض دریافت حکم جابجایی باید سریع خودت رو به محل خدمت جدید معرفی کنی ، بدون اتلاف وقت! رفتم سراغ میزم، کشوی اول رو باز گردم، فنجونم رو برداشتم و گذاشتم داخل کیفم و جعبه دستمال کاغذی و قوطی نسکافه و چند چیز دیگه رو هم گفتم بزاره توی آشپزخونه برای استفاده عموم!!!! دفتر خروج رو امضا کردم و بعد از یه خداحافظی در حد فقط خداحافظی سوار آژانس شدم به مقصد جدید! به همین راحتی !
و به راحتی توی شعبه جدید حکمم رو که یه نسخه از همون صبح برای این شعبه هم فکس شده بود ، نشون دادم و رئیس شعبه میزم رو نشونم داد و به همکارا معرفیم کرد! نشستم پشت میز ، فنجونم رو گذاشتم کشوی اول و رفتم سراغ کار به همین سرعت. توی مطالبات معوق شعبه یه مورد بود که یه قسط عقب افتاده تقریبا بیست هزار تومنی داشت ، اونهم از سال ۸۱ . دیدم برای روز اول سوژه خوب و کم کاری. حساب مشتری مربوط به یه خانوم بود که ته حسابش ۵ هزار تومن باقی مونده داشت. حسابش رو بستم و رفتم سراغ ضامن اول، که حسابش بسته شده بود، و ضامن دوم که یه سپرده میلیونی بود. مابقی قسط رو تقریبا پونزده هزارتومن بود و بعلاوه اون ۵ هزارتومن به عنوان قسط عقب افتاده این خانوم واریز کردم، و تمام! نزدیک های ظهر صاحب اون سپرده اومد و علت برداشت از حسابش رو جویا شد. براش توضیح دادم که شما ضامن دوم خانومی به نام فلانی بودید که یه قسط عقب افتاده داشته و من سر جمع از حساب خودش و شما اون قسط رو پرداخت کردم. گفت نمی شناسه و با تعجب و دودلی از شعبه رفت بیرون.یک ساعت بعد برگشت . و گفت که می شناسه ضامن کی شده. گفت اون خانوم به همرای همسرش و مادرش که همون ضامن اولش بوده چند سال پیش توی جاده چالوس تصادف میکنن و می میرن ، گفت از بستگان پدریشه و اگه باز هم قسط عقب افتاده ای داره ، حاضر که همه اش رو بپردازه! بهش گفتم که قسط عقب افتاده دیگه ای نداره و اون هم رفت!
نمیدونم چرا هر چی مطالبات معوقی که من میرم سراغشون فوتی از آب در میان! به خدا!!!!
خیلی خاطره خوش و روحیه خوبی دارم من!!!
و اینطور شد که شعبه جدید با آدمای جدید، مشتری های جدید، محیط جدید شروع شد . این سریع جابجا شدن ها برای آدمی مثل من که تقریبا با تغییرات خیلی سخت کنار میاد، یه کم ناخوشایند! اما به هر حال ظاهرا توی کار ما این نوع جابجایی ها جزء لاینفک!

Delete

sabzekhanoum — Thu, 03 Sep 2009 17:51:18 GMT

گاهی وقتهاپاک کردن بعضی از آدمها از زندگی و فکر آدم ، همونقدر وقت و انرژی میخواد که پاک کردن اسم و آدرسشون از اد لیست گوشی!